ZW BIP
Komendanci po 1990 r.
Sobota, 20 stycznia 2018 r.
Change version

Gen. bryg. Piotr NIDECKI

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 12.06.2015 r. do 24.12.2015 r.

 

 

 

 

Generał brygady Piotr Nidecki urodził się 31 maja 1969 roku w Żarach (woj. lubuskie). Jest absolwentem Wyższej Szkoły Oficerskiej Inżynierii Wojskowej we Wrocławiu (1992, kierunek inżynieria wojskowa) ukończonej w trzyletnim trybie przyspieszonym oraz Wydziału Wojsk Lądowych Akademii Obrony Narodowej w Warszawie (2000, kierunek dowódczo-sztabowy). Ukończył także Podyplomowe Studia Obronności Państwa na Wydziale Strategiczno-Obronnym w Akademii Obrony Narodowej oraz liczne kursy specjalistyczne w resortowych ośrodkach i centrach szkolenia.

Po uzyskaniu promocji, w latach 1992–1998 pełnił służbę na stanowiskach dowódczych w 6 Pułku Pontonowym, a następnie w 6 Pułku Drogowo-Mostowym w Głogowie. W 2000 roku, po ukończeniu studiów w AON, został wyznaczony na stanowisko starszego oficera w pionie szkolenia 10 Brygady Kawalerii Pancernej w Świętoszowie. Od 2001 roku pełnił służbę w Sekretariacie Ministra Obrony Narodowej na stanowiskach specjalisty oraz starszego specjalisty do spraw organów kolegialnych ministerstwa, szefa zespołu obsługi korespondencji oraz zastępcy dyrektora sekretariatu. 29 września 2010 roku objął stanowisko dyrektora Sekretariatu Ministra Obrony Narodowej.

8 lipca 2014 roku decyzją Ministra Obrony Narodowej został wyznaczony na stanowisko szefa Centrum Operacyjnego Ministra Obrony Narodowej. 15 sierpnia 2014 roku odebrał nominację na stopień generała brygady.

12 czerwca 2015 roku objął stanowisko Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej.

Żonaty, ma troje dzieci.


Gen. dyw. dr Mirosław ROZMUS

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 17.12.2010 r. do 11.06.2015 r.

 

 

"Nie słowa, lecz czyny."

 

Urodził się 11 sierpnia 1955 r. we Wrocławiu. Jest absolwentem Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu (1979), Akademii Wojskowej w Brnie - Czechy (1991), Górskiej i Zimowej Szkoły Walki w Mittenwaldzie - Niemcy (1993-1994), Podyplomowych Studiów Operacyjno-Strategicznych Akademii Obrony Narodowej w Warszawie (2000) oraz Zaocznych Studiów Doktoranckich na Wydziale Strategiczno-Obronnym w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie (2005). Po ukończeniu szkoły we Wrocławiu pełnił służbę w pododdziałach 5 Dywizji Pancernej w Gubinie, gdzie dowodził plutonem oraz kompanią rozpoznawczą. Po ukończeniu wyższego kursu doskonalenia oficerów (1984) objął stanowisko szefa rozpoznania w 23 Pułku Czołgów Średnich w Słubicach. Po ukończeniu Akademii Wojskowej służył w 9 Dywizji Zmechanizowanej na stanowiskach: starszy oficer operacyjny sztabu dywizji (1991-1992) oraz szefa sztabu 30 Pułku Zmechanizowanego (1992). W 1993 r. został wyznaczony na stanowisko dowódcy 5 Batalionu Strzelców Podhalańskich w 21 Brygadzie Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie. W drodze wyróżnienia w roku 1996 został wyznaczony na stanowisko Szefa Sztabu – Zastępcy Dowódcy tejże brygady, które pełnił do 1999 r. Po ukończeniu studiów operacyjno - strategicznych objął obowiązki Zastępcy Dowódcy Brygady. W roku 2002 został Dowódcą 21 Brygady Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie i w roku 2004 awansowany do stopnia generała brygady. Od lipca 2005 r. do lutego 2006 r. dowodził I Brygadową Grupą Bojową (1BCT) w  składzie Wielonarodowej Dywizji Centrum – Południe w Republice Iraku. Od 2006 roku pełnił obowiązki na stanowisku zastępcy Dowódcy 11 Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej w Żaganiu. Przez rok pełnił również obowiązki dowódcy dywizji. 17 grudnia 2010 r. objął obowiązki komendanta głównego Żandarmerii Wojskowej. W sierpniu 2011 roku awansowany do stopnia generała dywizji.

 

Po ukończeniu studiów doktoranckich na Akademii Obrony Narodowej w Warszawie w roku 2007 uzyskał tytuł doktora nauk w specjalności bezpieczeństwo międzynarodowe.

 

Brał udział w wielu ćwiczeniach międzynarodowych przygotowujących pododdziały brygady do prowadzenia działań poza granicami kraju m.in.: w ramach AFOR w Albanii oraz KFOR w Kosowie, a także w ramach NATO Composite Forces w Norwegii, do działań w Iraku i Afganistanie.

 

Odznaczony między innymi: Krzyżem Zasługi za Dzielność, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju, Złotym Medalem za Zasługi dla Policji, The Meritorious Service Medal - amerykańskim odznaczeniem za służbę w Republice Iraku, Bułgarskim Krzyżem Zasługi.

 

Żonaty, ma dwie córki. Interesuje się prawem międzynarodowym i historią. Uprawia narciarstwo, wspinaczkę wysokogórską. Pasjonuje się myślistwem.

 

 



Gen. bryg. Marek WITCZAK

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 02.01.2008 r. do 16.12.2010 r.

 

 

"Żandarmeria Wojskowa powinna walczyć o żołnierza, a nie przeciwko żołnierzowi."

 

Urodził się 21 czerwca 1953 roku w Gryficach. W 1978 roku ukończył Wydział Chemii i Fizyki Technicznej Wojskowej Akademii Technicznej. W 1986 roku ukończył Podyplomowe Studia Ochrony środowiska w Wojskowej Akademii Technicznej, a w 1999 -  Studia Operacyjno-Strategiczne w Akademii Obrony Narodowej.


Swoją karierę wojskową początkowo związał z wojskami chemicznymi  W latach 1978 - 1982 dowodził plutonem chemicznym 2 pz. Kolejne doświadczenia zawodowe zdobywał na stanowisku szefa: Zabezpieczenia Chemicznego 2 pz (1982 - 1985), Wydziału Technicznego Szefostwa Wojsk Chemicznych Warszawskiego Okręgu Wojskowego (1985 - 1987), Wojsk Chemicznych 1 DZ (1987 - 1992), Wydziału Szkolenia Szefostwa Wojsk Chemicznych Warszawskiego Okręgu Wojskowego (1992 - 1995). W 1995 roku został zastępcą szefa Wojsk Chemicznych Warszawskiego Okręgu Wojskowego, by rok później objąć stanowisko szefa tej instytucji, które pełnił do 1998 roku. W latach 1999 - 2002 był pełnomocnikiem dowódcy Wojsk Lądowych ds. Informacji Niejawnych. W 2002 roku objął stanowisko szefa Obrony przed Bronią Masowego Rażenia SG WP. Od 2007 roku pelni funkcję rzecznika dyscypilnarego ministra obrony narodowej właściwego w stosunku do oficerów w stopniu wojskowym generała brygady (kontradmirała) lub wyższym.


W 2010 roku odebrał medal "Milito pro Christo" przyznany Żandarmerii Wojskowej przez Ordynariat Polowy Wojska Polskiego m.in. za stanie na straży przestrzegania dyscypliny wojskowej, aktywne współdziałanie z innymi służbami w sprawach bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wyróżniony również Buzdyganem - prestiżową nagrodą tygodnika "Polska Zbrojna".


Interesuje się sportem, zwłaszcza tenisem i piłką nożną, ceni literaturę faktu. Żonaty, ma córkę i syna.

 


 

Gen. dyw. Jan ŻUKOWSKI

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 2006 do 01.01.2008 roku.

 

Urodził się w 1960 r. w Poniatowej (woj. lubelskie), gdzie ukończył szkołę średnią. W 1983 r. ukończył Wyższą Oficerską Szkołę Radiotechniczną w Jeleniej Górze, w 1990 r. zaś uzyskał tytuł magistra organizacji i zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. W 1995 r. ukończył studia podyplomowe Wojskowej Służby Zagranicznej Akademii Obrony Narodowej w Rembertowie.


W latach 1985-90 służył w 1 Korpusie Obrony Powietrznej Kraju. Od 1990 roku w Inspektoracie Wojskowych Służb Informacyjnych, gdzie służył na różnych stanowiskach do szefa Biura włącznie. W latach 1996-97 był pomocnikiem dowódcy Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Bośni i Hercegowinie. W grudniu 2005 r. powołany na stanowisko zastępcy szefa Wojskowych Służb Informacyjnych ds. Operacyjnych. W maju 2006 r. objął stanowisko szefa WSI. 3 października 2006 r. został mianowany komendantem głównym Żandarmerii Wojskowej.


Żonaty, ma dorosłą córkę. Interesuje się wędkarstwem i motoryzacją.


Gen. dyw. Bogusław PACEK

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 2003 do 2006 roku.

 

"Pełnienie obowiązków komendanta głównego Żandarmerii Wojskowej traktuję jak życiową misję. Na czas jej trwania wszystko, co nie jest z nią związane, odkładam na później."

 

 

Urodził się 17 czerwca 1954 roku w Chlebowie w województwie kujawsko-pomorskim. Do szkoły podstawowej i liceum ogólnokształcącego uczęszczał w Rypinie. Po ukończeniu studiów filologicznych na Uniwersytecie Gdańskim przez rok pracował jako filolog w UG. W 1978 roku rozpoczął służbę wojskową. Najpierw przez rok jako podchorąży Szkoły Oficerów Rezerwy, a następnie od 1979 roku jako żołnierz zawodowy. Pełnił służbę w jednostkach Wojskowej Służby Wewnętrznej w Gdańsku i Bydgoszczy na różnych stanowiskach - od dowódcy pododdziału poprzez oficera operacyjnego, oficera dochodzeniowo-śledczego po zastępcę szefa Wydziału 7 Brygady Obrony Wybrzeża. W 1990 roku uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych. Przez kilka lat prowadził badania psychologiczne oficerów Wojska Polskiego. Pełniąc służbę wojskową jednocześnie był wykładowcą w Pomezańskim Kolegium Teologicznym, Akademii Marynarki Wojennej i Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego.


Od 1991 roku dowodził Wydziałem Żandarmerii Wojskowej w Gdańsku, a w latach 1996-1997 pełnił funkcję komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w Bydgoszczy. Od 1997 do 2003 roku kierował Mazowieckim Oddziałem Żandarmerii Wojskowej w Warszawie. Dowodzony przez niego Oddział ŻW w Warszawie dwukrotnie zdobył miano przodującej jednostki Sił Zbrojnych i został wyróżniony Znakiem Honorowym Sił Zbrojnych RP. Ukończył kurs operacyjno-taktyczny w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie oraz odbył szkolenie specjalistyczne we Włoszech i Kanadzie. Kilkakrotnie przebywał na stażach w Żandarmerii Narodowej Francji.


1 sierpnia 2003 roku gen. bryg. dr Bogusław Pacek został komendantem głównym Żandarmerii Wojskowej. W Święto Wojska Polskiego, 15 sierpnia 2005 roku, otrzymał awans na generała dywizji. Jest pomysłodawcą i twórcą oddziałów specjalnych ŻW w Warszawie, Mińsku Mazowieckim i Gliwicach. Podczas jego dowodzenia w Żandarmerii Wojskowej powstały etatowe piony operacyjno-rozpoznawczy i profilaktyczny, a Komenda Główna stała się dysponentem finansowym II stopnia. Zdecydowanie też zwiększył się udział ŻW w misjach zagranicznych. Zorganizował pierwsze dwie samodzielne żandarmskie misje: polskie kontyngenty wojskowe w Kongu oraz w Bośni i Hercegowinie. Doprowadził do stworzenia pierwszego natowskiego wielonarodowego batalionu policji wojskowej, w którym polska ŻW przyjęła rolę lidera. Rozpoczął proces włączania ŻW do Europejskich Sił Żandarmerii. W czasie kadencji gen. dyw. Bogusława Packa uległa zdecydowanej poprawie infrastruktura formacji oraz wyposażenie jednostek. M.in. wprowadzono do ŻW landrowery, ople vivaro i opancerzone "Dziki". Wraz ze wzrostem zadań dwukrotnie zwiększył się też stan osobowy żandarmerii.

 


 

Gen. dyw. Jerzy SŁOWIŃSKI

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 2000 do 2003 roku.

 

"Żandarmeria przestała poruszać się "po omacku", miała wreszcie prawne usankcjonowanie działalności operacyjno-rozpoznawczej, dochodzeniowo-śledczej i prewencyjnej."

 

 

Urodził się 21 czerwca 1946 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim. Po ukończeniu studiów we wrocławskiej Oficerskiej Szkole Wojsk Zmechanizowanych, pierwsze stanowisko, jako dowódca plutonu piechoty zmotoryzowanej, objął w 42 Pułku Zmechanizowanym 11 Dywizji Pancernej w Żarach. Od roku 1968 dowódca kompanii piechoty zmotoryzowanej w tym pułku, a w latach 1971-1972 szef sztabu batalionu piechoty. W 1972 roku został mianowany na kapitana i przez kolejne półtora roku dowodził batalionem piechoty w 11 Pułku Zmechanizowanym 4 Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim. Po skończonych w 1976 roku studiach w Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie objął stanowisko adiunkta w Katedrze Sztuki Operacyjnej Akademii Sztabu Generalnego WP. W ramach praktyk (1976-1977) był szefem sztabu-zastępcą dowódcy; początkowo w 17 Pułku Zmechanizowanym 4 DZ w Międzyrzeczu, a następnie w 8 Pułku Czołgów 11 Dywizji Pancernej z Żaganiu. W latach 1977-1980 już w stopniu majora dowodził 42 Pułkiem Zmechanizowanym 11 DPanc w Żarach, gdzie z kolei zastał go awans na stopień podpułkownika. Przez kolejne dwa lata był szefem sztabu-zastępcą dowódcy 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu. Dowodzony przez niego pułk dwa razy zdobył miano przodującej jednostki Śląskiego Okręgu Wojskowego. Po ukończeniu w 1984 roku studiów w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR został w stopniu pułkownika dowódcą 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie. Pod jego dowództwem jednostka zdobyła tytuł przodującego związku taktycznego WP. W roku 1987 objął dowództwo nad 1 Warszawską Dywizją Zmechanizowaną w Legionowie, która po roku została wyróżniona przez ministra obrony narodowej, a jej dowódca mianowany generałem brygady. W latach 1989-1992 piastował stanowisko zastępcy dowódcy Warszawskiego OW ds. liniowych. Następnie do 1994 roku kierował Departamentem Wychowania Wojska Polskiego. Przed objęciem stanowiska komendanta głównego Żandarmerii Wojskowej, w latach 1995-1999, był attachè wojskowym w Egipcie.


W 2000 roku objął stanowisko Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, a 2001 roku został awansowany do stopnia generała dywizji.


Za jego dowództwa, 1 stycznia 2002 roku, weszła w życie Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (Dz. U. 123 p. 1353) oraz kilkanaście rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, które szczegółowo regulowały uprawnienia i obowiązki formacji.

 


 

Gen. bryg. Alfons KUPIS

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 1993 do 2000 roku.

 

"Od roku 1996 żandarmerię właściwie ulokowano w Siłach Zbrojnych RP."

 

 

Urodził się w Pyszkowie na ziemi sieradzkiej 23 lipca 1940 roku. Służbę wojskową rozpoczął w roku 1959 jako podchorąży Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. Promowany na podporucznika w roku 1962. Stanowisko dowódcy plutonu dywizjonu szkolnego objął w Centralnym Ośrodku Szkolenia Wojsk Rakietowych i Artylerii w Orzyszu. Na stopień porucznika został awansowany w 1965 roku. Dwa lata później dowodził baterią szkolną tegoż dywizjonu COSWRiA. Stopień kapitana otrzymał w 1969 roku. Od 1972 do 1976 był słuchaczem Akademii Wojskowej Artyleryjskiej ZSRR w Leningradzie. W tym czasie awansował na majora. Uczelnię ukończył ze złotym medalem. W 32 Brygadzie Rakiet Operacyjno-Taktycznych w Orzyszu służył jako dowódca dywizjonu rakietowego, następnie jako zastępca dowódcy brygady ds. liniowych, a od 1983 roku jako dowódca brygady. Jednostka dowodzona przez niego została trzykrotnie wyróżniona przez ministra obrony narodowej tytułem przodującej brygady Wojska Polskiego. W 1978 roku awansowany na podpułkownika, a w 1983 na pułkownika.


Jest absolwentem Podyplomowych Studiów Operacyjno-Strategicznych w Akademii Sztabu Generalnego WP, którą ukończył w 1980 roku. W roku 1986 przeszedł do Dowództwa WOW na stanowisko dowódcy Wojsk Rakietowych i Artylerii, a następnie szefa Wojsk Rakietowych i Artylerii. Od 1991 roku dowodził Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Warszawie. W 1993 roku wyznaczony został na Komendanta Głównego ŻW. W tym samym roku awansowany został też na generała brygady. Zawodową służbę wojskową zakończył 24 lipca 2000 roku.


Uhonorowany m. in. Krzyżami Oficerskim, Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz medalami resortowymi MON.

 


 

Płk Henryk PIĄTKOWSKI

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 1992 do 1993 roku.

 

"W wojsku mówi się, że aby osiągnąć planowany wcześniej cel potrzeba trzech lat: rok, żeby zorganizować, kolejny, żeby "poorać" i trzeci, aby zebrać plony. Mnie tego czasu zabrakło."

 

 

Urodził się 18 stycznia 1947 roku w Horodle. Szkolenie wyższe rozpoczął we wrocławskiej Oficerskiej Szkole Wojsk Zmechanizowanych w 1966 roku. Po jej ukończeniu w 1969 roku powrócił do Mińska Mazowieckiego i objął w tamtejszym Ośrodku Szkolenia WSW dowodzenie plutonem i kompanią szkolną. W latach 1975-1978 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w warszawskim Rembertowie. Od 1978 do 1992 zajmował stanowisko wykładowcy, a następnie starszego wykładowcy cyklu ogólnowojskowego w ośrodku w Mińsku Mazowieckim. W międzyczasie (1982) rozpoczął podyplomowe studia organizacji i zarządzania w ASG, które ukończył po roku. Kiedy w 1990 roku ośrodek w Mińsku przystosowano do szkolenia żandarmów, ppłk Piątkowski objął w nim stanowisko kierownika cyklu prewencji. Po dwóch latach mianowano go komendantem głównym Żandarmerii Wojskowej i jednocześnie awansowano na stopień pułkownika. Po roku, odwołany ze stanowiska dowódcy ŻW, został zastępcą komendanta do spraw ogólnych Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi (1993-2002). Odszedł ze służby w 2003 roku.

 


 

Gen. bryg. Jerzy JAROSZ

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej od 1990 do 1992 roku.

 

"Moim celem stało się utworzenie żandarmerii na wzór przedwojenny, czyli elitarnej, cieszącej się autorytetem społeczeństwa formacji."

 

 

Urodził się 18 sierpnia 1931 roku w Nagawczynie koło Dębicy. We wrześniu 1949 roku został słuchaczem Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1. Swoje pierwsze stanowisko "dowódcy plutonu moździerzy" objął w 97 Pułku Piechoty w Przemyślu. W 1952 roku dowodził już kompanią moździerzy 37 Pułku Piechoty 7 Dywizji Piechoty w Gliwicach. W 1957 roku ukończył studia w Akademii Sztabu Generalnego WP, a od 1960 roku dowodził batalionem piechoty w 4 Pułku Zmechanizowanym 9 DZ w Kielcach. Dwa lata później został awansowany do stopnia majora. Po odbyciu praktyki w 10 Batalionie Powietrzno-Desantowym w Oświęcimiu wyznaczono go na dowódcę tego właśnie batalionu. W roku 1965 awansowany na podpułkownika, a trzy lata później kierował już 16 Batalionem Powietrzno-Desantowym w Krakowie. W latach 1968-1972 przebywał w Belgii jako attaché wojskowy, morski i lotniczy. Po powrocie do kraju, w stopniu już pułkownika, objął stanowisko zastępcy dowódcy 6 Dywizji Powietrzno-Desantowej ds. liniowych. W 1973 roku został jej szefem sztabu. W tym samym roku objął też funkcję dowódcy pierwszej Polskiej Jednostki Specjalnej w Doraźnych Siłach Zbrojnych ONZ na Bliskim Wschodzie. Jako pierwszy polski oficer został w 1974 roku wyróżniony przez sekretarza generalnego ONZ wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich. Po ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR objął dowództwo nad 1 Warszawską Dywizją Zmechanizowaną w Legionowie - jednostką elitarną, dwukrotnie wyróżnianą jako przodujący związek taktyczny WP. W roku 1978 został awansowany na stopień generała brygady, w latach 1984-1989 pełnił funkcję zastępcy dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej. W 1989 roku został komendantem Ochotniczych Hufców Pracy, a po utworzeniu Żandarmerii Wojskowej objął dowodzenie nad nową formacją jako jej pierwszy komendant główny. Z zawodowej służby wojskowej zwolniony został 20 lutego 1992 roku. Uhonorowany m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

 

 

 

 

sharp lynx
EGF
NATO MNMPBAT
MPCOE
NSPCOE
ŻW na facebooku
Klub Żandarmerii Wojskowej
Żandarmski Klub Motocyklowy